> Czy można żyć będąc pozbawionym wiary w cokolwiek, w cel, ideę,
> i sens???
===================================
Można wierzyć bądź nie . To wcale nie przeszkadza poprostu żyć w tym świecie
i próbować go zrozumieć.

Wiara to przecież tylko ( a może aż ) pewność bez dowodu. Oczywistym jest ,
że mając "dowód" ( choćby będący wynikiem subiektywnych przemyśleń ) nie
potrzebujemy wiary w fakty . OK jak ktoś chce może wierzyć i nic mi do tego
..... próbując jednak szukać w świecie uniwersalnej prawdy i sensu tego
świata napotykamy na bezkształtną masę przypadku. Oczywiście ( zaraz Ktoś
powie obużony ) pomijam fakt , że czeka na nas wiele gotowych odpowiedzi i
teorii ale przecież to są tylko idee które przychodzą i odchodzą .
Pytanie pozostaje nadal od wieków aktualne : mieć pewność w wierze i trwać
przy swoim czy raczej wkroczyć na "niepewny" grunt wątpliwości. Ktoś kiedyś
powiedział , że tylko głupcy nie mają wątpliwości .... każdy kto szuka
zewnętrznego sensu świata gdy pożuci napotkane idee pozostaje prędzej czy
później sam na sam z pustką .... którą może i powinien wypełnić. I taki jest
stan rzeczy gdy nie wierzymy ? I o to właśnie chodzi ...by pożucić pewność
na rzecz wolności.


> A jak już ktoś "tak ma" i mu z _tym dobrze?_ ,czy to bardzo dziwne
> według Was?
> Czy życie "po to by żyć" może być celem?
>
> Pozdrawiam
> W.Grebla
>

========================

Czy coś jest dla nas celem czy nie powinno być tylko i wyłącznie naszą
własną indywidualną decyzją. Sami nadajemy sens temu światu i tylko w nas
tkwi możliwość i konieczność tworzenia ....choćbysmy mieli wątpliwosci.

pozdrawiam

Geronimo

PS. dobrze jest nie być desperatem

> P.S Nie piszę tego jako desperat który chce wyjść przez okno swego
> domu, zobaczyć jak żyła wygląda w środku, albo jak długo wytrzyma bez
> oddychania wisząc przy suficie :).
> Po prostu jestem bezideowcem.
> --
> ----------------------------------------------------
---------------
> * There is no signature *
> ----------------------------------------------------
---------------