On 2004-10-18 22:53:35 +0200, ":: Solana ::"
<s...@h...com> said:

> "tweety" <x...@o...pl> skrev i meddelandet
> news:1d72.0000052a.417172ca@newsgate.onet.pl...
>> Mam powoli wszystkiego dość, życia, szukania pracy, liczenia pieniędzy,
> dzieci,
>> męża, psa, siebie i wogole wszystkiego. Wiem jutro będzie nowy dzień,ale
> będzie
>> on taki sam. Powoli brak mi sił na normalne życie, zżerają mnie wyrzuty
>> sumienie, że zwolniono mnie z pracy po urodzeniu Krzysia i przez to nasz
>> standard życiowy zmalał i to znacznie. Staram się oszczędzać, nie brakuje
> nam
>> jeszcze na chleb ale mnie brakuje sił na codzienną walkę z
> rzeczywistością.
>
> Kobieto, *znajdz* sobie jakas prace!
> Wiem, nie jest latwo, ale .... zainteresuj sie funduszami unijnymi. Pomysl,
> czego brakuje w Twojej okolicy, napisz projekt i wystap o pieniazki na
> sfinansowanie go.


To też. Ale weź też pod uwagę, że jest jesień. Że jest mniej słońca. Że
aura jest jaka jest i ... depresje pchają się drzwiami i oknami. I nie ma
znaczenia, że mam dużo fajnej pracy, wystarczająco kasy, zdrowe dzieci
i dobrego faceta. Po prostu wyć się chce i zęby wbić w ścianę.

I sprzątanie wtedy urasta mi do rangi problemu nie do przeskoczenia.
I codzienne czynności stają się uciążliwe a przyszłośc wydaje się
niesprecyzowana, ale na pewno koszmarna.

Wiec ... kawałek czekolady, tabletki z magnezem, jeśli trzeba - deprim ...
i jakoś ciągnę. I staram się wejść w tę moją gorycz i przyjrzeć się jej
z bliska. Przypominam sobie, że to minie. Wiem, że minie. Zawsze mija.
Nie boję się jej. Nie walczę z nią tylko się jej przyglądam. I już widzę, że
się oddala.

Pozdrawiam,
Nela