Strona główna Grupy pl.sci.psychologia Warto umierać.

Grupy

Szukaj w grupach

 

Warto umierać.

Liczba wypowiedzi w tym wątku: 25


« poprzedni wątek następny wątek »

1. Data: 2019-06-11 01:18:16

Temat: Warto umierać.
Od: XL <i...@g...pl> szukaj wiadomości tego autora

,,Czy dla Polski warto umierać ?

Poznanie

Sobotnie, ciepłe majowe przedpołudnie 2018 r. Wielu mieszkańców miast i
osiedli wyjeżdża na wypoczynek, wielu pozostaje w domu. W ten piękny,
ciepły dzień decyduję się na jazdę moim ulubionym rowerem wokół przepięknie
położonych pod poznańskich jezior.

Trasa rowerowa, którą jechałem, biegła uczęszczaną i ulubioną ścieżką przez
spacerowiczów. Z tego też powodu jechałem bardzo wolno, by kogoś nie
potrącić. Różne rzeczy można zaobserwować na tej ścieżce, nie tylko
skaczące czy fruwające ptaki, leśną zwierzynę ale także i śmieci,
porozrzucane na drodze.

Zauważyłem wówczas na środku ścieżki, po której jechałem, leżące nieduże,
owalne opakowanie. Coś mnie tknęło, zatrzymałem się i je podniosłem. To
było, jak wynikało z opisu na opakowaniu, lekarstwo ratujące życie,
lekarstwo na serce.

Pomyślałem wówczas - może ktoś zgubił to lekarstwo i potrzebuje pomocy?
Zboczyłem wówczas na rozwidleniu z zaplanowanej trasy i pojechałem tą
bardziej uczęszczaną przez pieszych. Po kilku minutach jazdy, zobaczyłem
starszego mężczyznę siedzącego na ławce, ciężko oddychającego, który
wyraźnie miał kłopoty z oddychaniem, dusił się.

- Co się stało? - zapytałem.

- Zgubiłem moje lekarstwo i mam okropne duszności, nie dojdę do domu -
wyszeptał pytany.

- To lekarstwo? - pokazałem opakowanie.

- Tak - odpowiedział i szybko zażył jedną tabletkę. Po kilku minutach
podziękował z uśmiechem.

- Dlaczego pan nosi na głowie furażerkę? - zapytałem o to nietypowe
nakrycie głowy.

- Widzi pan - po chwili namysłu odpowiedział, - widzi pan, jestem ułanem,
niech pan zobaczy. I pokazał mi fotografię uśmiechniętego, bardzo młodego
ułana na koniu, w obecności pięknej dziewczyny. - To ja z moją Różą w 1938
r.

- Och! - uśmiechnąłem się. - To dobrze się składa, zostałem wychowany przez
rotmistrza II RP - odpowiedziałem.

Wówczas rozmówca uśmiechnął się i powiedział te słowa:

- Widzi pan, przeżyłem wrzesień 1939, broniłem Warszawy, przeżyłem akcje
bojowe Szarych Szeregów, przeżyłem powstanie i prawie nie doczekałem wolnej
Polski - i opowiedział mi oto tę historię.

Opowieść zwykłego i niezwykłego żołnierza, dla którego słowo Polska było
słowem najcenniejszym

W wigilię 1948 roku - tak zaczął mój rozmówca o imieniu Tadeusz - do
mieszkania, gdzie mieszkał wraz z żoną, wpada kilku funkcjonariuszy
komunistycznej ,,bezpieki". Przeszukują oni mieszkanie i zabierają z sobą
żonę pana Tadeusza, która była łączniczką w Powstaniu Warszawskim, później
oddziałów WiN. Funkcjonariusze bezpieki obiecują, że jego żona po
przesłuchaniu szybko wróci do domu, a przesłuchanie to tylko zwykła
formalność.

Po dwóch tygodniach otrzymuje on wiadomość, iż jego żona zmarła na chorobę
płuc i została pochowana w zbiorowej mogile. Tadeusz zrozpaczony, zaczyna
szukać miejsca pochówku żony i dowiaduje się od kolegów z konspiracji, iż
jego żona była w ciąży i w wyniku bicia po brzuchu doszło do zabicia płodu,
krwotoku i jej śmierci. Oprawcy próbowali wmówić mu, iż zmarła z
przeziębienia i chorób nabytych w czasie okupacji.

Oficer AK, który zapragnął śmierci

Tadeusz, wysoki dobrze zbudowany ułan - oficer AK odznaczony przez Grota
Roweckiego - komendanta Sił Zbrojnych na kraj krzyżem Virtuti Militari za
bohaterstwo w czasie wojny, załamał się psychicznie. Odezwały się
odniesione rany fizyczne i te psychiczne. Ułan, broniący Polski we wrześniu
1939 r, walczył bohatersko pod Bzurą, obrońca Warszawy - zniszczył 3 czołgi
Niemieckie, dowódca odcina bojowego w Powstaniu Warszawskim. Wielokrotnie
ranny, doceniany nawet za bohaterstwo przez wroga (bronił sam barykady, gdy
reszta obrońców zginęła, bronił do ostatniego naboju. Zakrwawionemu,
wielokrotnie rannemu Niemcy darowali życie za bohaterstwo i poświęcenie),
zapragnął śmierci.

Wspominał w rozmowie, jak ożenił się z Różą, wielką, swoją miłością ze
szkolnych lat. Kochał ją nad życie, to ta miłość pozwalał mu jak stwierdził
posiadać człowieczeństwo, gdy inny go stracili w wojnie i walce".

Ten bohater narodowy załamuje się w obliczu otrzymanej informacji o śmierci
swojej ukochanej Róży i nienarodzonego dziecka i to po zakończeniu wojny i
rozpoczęciu pokoju, gdzie miał jako obrońca Polski żyć w spokoju, lecząc
wojenne rany.

Uciekając, został złapany i okrutnie torturowany przez UB

Szukając prawdy o śmierci żony, wszędzie gdzie tylko mógł się udać,
zdradzony przez konfidentów, zostaje aresztowany. Próbuje uciekać przez
otwarte okno w budynku w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego na
Koszykowej w Warszawie, jednak w czasie ucieczki potyka się i przewraca.
Zostaje złapany.

Przywleczono Tadeusza do katowni UB i torturowano szczególnie okrutnie,
zamykając w specjalnej maszynie do tortur, pozostałą po oprawcach
gestapowskich. Był to rodzaj małej szafy, która miażdżyła kości Tadeusza.
Oskarżono go wówczas o zdradę Polski, udział w konspiracyjnym podziemiu.
Bito go przez wiele godzin, w dzień i w nocy. Powyrywano obcęgami paznokcie
u palców rąk. Gaszono palące się papierosy na jego ciele. Wytrwał te
tortury.

Żądano od niego nazwisk i pseudonimów konspiracyjnych kolegów i koleżanek,
danych dowódców z AK z Powstania Warszawskiego. Odmawia. Zostaje skazany na
śmierć, zamienioną później na dożywocie.

Kaci z UB biją go krzesłem, skaczą po jego zakrwawionym torsie. Oprawcy
fabrykują wreszcie wersję, iż zeznał w czasie przesłuchania, podając dane
żołnierzy podziemia antykomunistycznego, co oczywiście okazało się
nieprawdą. Widzi śmierć wielu żołnierzy AK, w tym kolegi z Powstania
Warszawskiego, legendarnego żołnierza Batalionu Zośka - porucznika Jana
Radowicza.

Prawda okazała się zupełnie inna

Gdy władze PRL ogłaszają amnestię, zostaje warunkowo zwolniony. Przy życiu
utrzymuje go myśl o odnalezieniu groby ukochanej żony. Po pięciu lat
bezowocnych poszukiwań, gdy pomaga mu środowisko żołnierzy AK, dowiaduje
się, że jego żona jednak żyje, straciła pamięć i jest w podwarszawskim
przytułku. Oprawcy z UB celowo spreparowali nieprawdziwą informację o jej
śmierci, by Tadeusz się załamał i zeznawał na przesłuchaniach.

Odnajduje ją schorowaną, z ograniczoną pamięcią. Poddaje leczeniu.
Wyjeżdżają wspólnie do Kanady. Władze komunistyczne nie stawiają przeszkód,
uważając ich za "element wywrotowy i obcy klasowo". Koledzy z czasów
Powstania Warszawskiego, mieszkający w Kanadzie, organizują leczenie oraz
pracę dla niego. Róża odzyskuje pamięć, lecz trauma przeżyć powoduje, iż
umiera na obcej ziemi.

Tadeusz wraca do Polski, odnajduje swoich krewnych, z którymi zamieszkuje.
Pragnie umrzeć w kraju, dla którego poświecił wszystko - całe swoje życie i
rodzinę. Gdy na zakończenie rozmowy zapytałem, dlaczego powrócił mimo
doznanych krzywd, odpowiedział: ,,Krzywdę wyrządzili mi ludzie, nie Polska,
dla której poświeciłem siebie".

Powoli wstał, skinął głową w moim kierunku, mówiąc: ,,niedługo zobaczę moją
Róże i tych, z którymi walczyłem o Polskę, o wolną Polskę, a warto było, oj
warto". Uśmiechając się powoli, odszedł daleko, w swój świat bohaterów, w
swój świat prawdy. A ja długo jeszcze siedziałem, patrząc na oddalającego
się przygarbionego zwykłego, niezwykłego Polaka, żołnierza
Rzeczypospolitej."

Autorstwo: Andrzej
Źródło: WolneMedia.net


--
XL Homoseksualizm NIE JEST wrodzony:
https://www.homoseksualizm.edu.pl/terapia/faq/337-mi
t-1-homoseksualizm-jest-wrodzony?fbclid=IwAR3bkm3Vwz
J2sQ5ctFV6BfG52bOppwjyFLf5H2fEqMH9VdsD-t4X9Aea8eE

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


Zobacz także

2. Data: 2019-06-11 11:13:50

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Kviat szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
> ,,Czy dla Polski warto umierać ?

Nie warto.
Warto umierać w obronie niektórych ludzi.

Powrotu do zdrowia życzę.
Piotr

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


3. Data: 2019-06-11 12:47:23

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Silvio Balconetti <s...@i...invalid> szukaj wiadomości tego autora

Am 11.06.19 um 11:13 schrieb Kviat:
> W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
>> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>
> Nie warto.
> Warto umierać w obronie niektórych ludzi.
>
> Powrotu do zdrowia życzę.
> Piotr

A nie lepiej, zamiast zyc przeszloscia, przezywac nieszczescia innych i
szykowac sie na meczenstwo, spogladac w przyszlosc? Troche optymizmu,
ludzie!

--
saluto
Silvio Balconetti
(dr angelologii i demonologii apokryficznej)
----------------------------------------------------
-----------------------------------
'Tu nawet jak mnie kopią, to kopią mnie swoi, a jak swoi kopią, to
przecież mniej boli'

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


4. Data: 2019-06-11 13:36:33

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Kviat szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11.06.2019 o 12:47, Silvio Balconetti pisze:
> Am 11.06.19 um 11:13 schrieb Kviat:
>> W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
>>> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>>
>> Nie warto.
>> Warto umierać w obronie niektórych ludzi.
>>
>> Powrotu do zdrowia życzę.
>> Piotr
>
> A nie lepiej, zamiast zyc przeszloscia, przezywac nieszczescia innych i
> szykowac sie na meczenstwo, spogladac w przyszlosc? Troche optymizmu,
> ludzie!

Właśnie dlatego napisałem, że nie warto :)
Jak umrę, ten kawałek lasu za który walczyłem dostanie ktoś inny. A
nawet gorzej, bo jak jakimś cudem kule mnie ominą, to i tak tego lasu
bym nie dostał. Dlaczego miałbym umierać za cudzy las?

Jakbym się bronił przed agresorem, to nie dlatego, żeby umrzeć za czyjś
las, tylko dlatego żeby samemu przeżyć i żeby przeżyła moja rodzina.
"Umieranie za ojczyznę" to pieprzenie i ściema polityków dla mas, żeby
politycy mieli mięso armatnie do umierania za nich.

Pozdrawiam
Piotr

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


5. Data: 2019-06-11 14:18:08

Temat: Re: Warto umierać.
Od: gazebo <g...@j...com> szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11/06/2019 o 00:18, XL pisze:
>
> Powoli wstał, skinął głową w moim kierunku, mówiąc: ,,niedługo zobaczę moją
> Róże i tych, z którymi walczyłem o Polskę, o wolną Polskę, a warto było, oj
> warto". Uśmiechając się powoli, odszedł daleko, w swój świat bohaterów, w
> swój świat prawdy. A ja długo jeszcze siedziałem, patrząc na oddalającego
> się przygarbionego zwykłego, niezwykłego Polaka, żołnierza
> Rzeczypospolitej."
>
> Autorstwo: Andrzej
> Źródło: WolneMedia.net
>
>
ot kurwa, o plec go nie zapytal

--
gazebo

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


6. Data: 2019-06-11 15:08:24

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Trybun <M...@j...ru> szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>
>
>
>

Nie,. A zabijać dla Polski warto?

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


7. Data: 2019-06-11 19:21:04

Temat: Re: Warto umierać.
Od: gazebo <g...@j...com> szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11/06/2019 o 11:47, Silvio Balconetti pisze:
> Am 11.06.19 um 11:13 schrieb Kviat:
>> W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
>>> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>>
>> Nie warto.
>> Warto umierać w obronie niektórych ludzi.
>>
>> Powrotu do zdrowia życzę.
>> Piotr
>
> A nie lepiej, zamiast zyc przeszloscia, przezywac nieszczescia innych i
> szykowac sie na meczenstwo, spogladac w przyszlosc? Troche optymizmu,
> ludzie!
>
oj, nie ta mentalnosc, tak szybko to nie przejdzie, zyje w miasteczku, w
ktorym jak idac rano sie zagapie badz zamysle przygladaja sie jak na
chorego, w pracy, nie wazne czy przycialem sobie lape wysiadajac z
samochodu czy oparzylem sie papierosem, facet, jak ci pomoc bo
zachowujesz sie inaczej, co sie stalo?

--
gazebo

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


8. Data: 2019-06-11 19:58:12

Temat: Re: Warto umierać.
Od: XL <i...@g...pl> szukaj wiadomości tego autora

Trybun <M...@j...ru> wrote:
> W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
>> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>>
>>
>>
>>
>
> Nie,. A zabijać dla Polski warto?
>
>

W OBRONIE 3xTAK

--
XL Homoseksualizm NIE JEST wrodzony:
https://www.homoseksualizm.edu.pl/terapia/faq/337-mi
t-1-homoseksualizm-jest-wrodzony?fbclid=IwAR3bkm3Vwz
J2sQ5ctFV6BfG52bOppwjyFLf5H2fEqMH9VdsD-t4X9Aea8eE

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


9. Data: 2019-06-11 20:28:12

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Kviat szukaj wiadomości tego autora

W dniu 11.06.2019 o 19:58, XL pisze:
> Trybun <M...@j...ru> wrote:
>> W dniu 11.06.2019 o 01:18, XL pisze:
>>> ,,Czy dla Polski warto umierać ?
>>>
>>>
>>>
>>>
>>
>> Nie,. A zabijać dla Polski warto?
>>
>>
>
> W OBRONIE 3xTAK

W obronie czego?

Powrotu do zdrowia życzę.
Piotr

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


10. Data: 2019-06-12 00:03:05

Temat: Re: Warto umierać.
Od: Ilona <i...@u...net> szukaj wiadomości tego autora

On 2019-06-11 13:36, Kviat wrote:

>
> Właśnie dlatego napisałem, że nie warto :)
> Jak umrę, ten kawałek lasu za który walczyłem dostanie ktoś inny. A
> nawet gorzej, bo jak jakimś cudem kule mnie ominą, to i tak tego lasu
> bym nie dostał. Dlaczego miałbym umierać za cudzy las?
>
> Jakbym się bronił przed agresorem, to nie dlatego, żeby umrzeć za czyjś
> las, tylko dlatego żeby samemu przeżyć i żeby przeżyła moja rodzina.
> "Umieranie za ojczyznę" to pieprzenie i ściema polityków dla mas, żeby
> politycy mieli mięso armatnie do umierania za nich.
>

i widzisz, obleśny levaczku, nawet w chwili tak podniasłej, jak pamięć o
ludziach honoru, bohaterach, wylazła z cie bie materialistyczna, żeby
nie powiedziec zdradziecka morda.

--

› Pokaż wiadomość z nagłówkami


 

strony : [ 1 ] . 2 . 3


« poprzedni wątek następny wątek »


Wyszukiwanie zaawansowane »

Starsze wątki

Pytanie na śniadanie.
Mądrego warto poczytać
,,Normalność".
Ziemkiewicz forever ?
Refleksja ich nie dopadła

zobacz wszyskie »

Najnowsze wątki

Chamstwo i prostactwo
Narcyzm grupowy
Nareszcie ktoś reaguje.
Aj waj!
Łamidupka dla Środy.

zobacz wszyskie »