darr_d1 napisał(a):
> On 8 Maj, 11:43, Ikselka <i...@g...pl> wrote:
> >
> > Hmmm, a co powiesz o miłości, która pokonuje śmierć? odległość? Sama znam
> > kilka osób, które po śmierci jedynej kochanej osoby w życiu nie były w
> > stanie zainteresować się kimkolwiek innym, pozostając samotne aż do swojej
> > śmierci z kolei. Gdzie chemia? W stosunku do kogo?
> >
> Doprecyzujmy zatem. Generalnie miałem na myśli początkowy etap miłości
> (w takim też kontekście rozumiem rozterki magdulińskiej). Miłość, ta
> dojrzała wspólnie budowana długimi latami, nierzadko przy udziale łez
> ale też i wielu, wielu dni radości i szczęścia to jest jakby trochę
> inna bajka. I rzeczywiście, nie o tym ja pisałem.
> >
> > > Przepraszam, że odbieram Ci w ten sposób jakieś (jak sądzę) złudzenia.
> > > Myślę jednak, że zrozumienie i przyjęcie tego faktu jako 'pewnik'
> > > powinno wyjść Tobie (i nie tylko Tobie - wszystkim) na dobre.
> >
> > Chyba sobie w kulki gonisz. Co Ty masz do
> > powiedzenia/odbierania/wpierania_jako_pewnik w kwestii np mojej miłości,
> > która jest absolutnym zaprzeczeniem tego, co powyżej wygłosiłeś? Twoje
> > słowa wzbudziły nistety tylko moje politowanie, życzliwe, życzliwe, ale
> > tylko politowanie :-)
> >
> Przyznaję, że był to pewien rodzaj nadużycia z mojej strony. Nie chcę
> nikomu wmawiać co czuje ani też mówić co czuć powinien. Przyznasz
> chyba jednak, że zrozumienie procesów zachodzących w naszym organizmie
> (mózgu) może jedynie pomóc osobom, które niewłaściwie ulokowały swe
> uczucia i (ewentualnie) ułatwić im "powrót do rzeczywistości"?
>
> Pozdrawiam,
> darr_d1
W taki sposób się kogoś rani a nie przyraca do rzeczywistości, to
ciebie trzeba przywrócic do rzeczywistości, bo ty zamiast współczucia
poklepałej ją po pleckach i powiedziałeś.......to tylko chemia.