tren R <t...@p...pl> napisał:

> Hanka pisze:
>
> > Załóżmy, że to ja byłam tą ważką.
> > Powiem Ci, dlaczego uciekłam :)
>
> ważki nie gadają :)

Gadają, gadają, tylko trzeba się dobrze wsłuchać :)

> > Jako ważka - przestraszyłam się niezrozumiałej zmiany, więc uciekłam.
>
> najciekawsze jest to, że gdyby to ważka przyleciała bliżej, ta zmiana
> nie byłaby niezrozumiała. nie byłoby żadnej zmiany, a efekt by nastąpił
> - przyjrzałbym się jej.
> rozumiesz co chcę powiedzieć?

Tak tak.
Jednak ja odnoszę się do tej zmiany, którą sygnalizujesz w pierwszym poście,
słowami:

>> zmiana.
>> ja byłem zmianą w jej świecie. zapewne niepokojącą zmianą.
>> ale gdyby usiadła bliżej, nie byłbym zmianą.

I dalej, już tutaj, mówisz:

> że gdy to czubek nosa wieloryba do nas się zbliża, uciekamy.
> zaś, gdy to my zbliżymy się tego czubka, to albo okaże się, że nie taki
> czubek straszny, albo jesteśmy czubkami :)

Wiem wiem.
:)
Mnie jednak, uprzednio, przyciągnął temat zmiany w otoczeniu ważki, jako
przyczyny jej ucieczki.
W przypadku ważki - będzie to rejterada instynktowna.
W przypadku człowieka - już nie, choć w zasadzie na pograniczu: reakcji
mającej swe źródło w działaniu instynktu samozachowawczego - i świadomej
decyzji.

I jeszcze raz:

> najciekawsze jest to, że gdyby to ważka przyleciała bliżej, ta zmiana
> nie byłaby niezrozumiała. nie byłoby żadnej zmiany, a efekt by nastąpił
> - przyjrzałbym się jej.
> rozumiesz co chcę powiedzieć?
> że gdy to czubek nosa wieloryba do nas się zbliża, uciekamy.
> zaś, gdy to my zbliżymy się tego czubka, to albo okaże się, że nie taki
> czubek straszny, albo jesteśmy czubkami :)

Wybór.
Adekwatna do wyboru postawa, będąca skutkiem podjętych decyzji.
No i - z kolei - adekwatna doń reakcja.
Zero lęku w przypadku świadomej i celowej eksploracji widoku wielorybiego
nosa, i panika w przypadku niezamierzonego - a niespodziewanego - z nim
zetknięcia.

> jeszcze inaczej.
> gdybym wolniutko, niezauważalnie dla ważki, przybliżył się do niej, też
> bym się na nią pogapił.
>
> zatem - czas.
>
> ruch i czas.

Hehe, nie tak od razu :)
Pierwsze są - w tym układzie - zastane warunki zdarzenia.
Tak zwane okoliczności.
Dopiero one kształtują dalsze ciągi, ścieżki dla wszystkich uczestników
zdarzenia, a także parametry niezbędne do jego określenia.

> no i oczywiście, kokony, antropoklatryzmy, stożki ścięte i powierzchnie
> ekwiczasowe. a jak!

Noo, proszę proszę, poczytane, a nawet zapamiętane:)

> > Natomiast jako Hanka - coraz częściej, w takich sytuacjach, przyglądam
się
> > zmianom, starając się je zrozumieć i jak najlepiej wykorzystać do -
dającego
> > mnóstwo satysfakcji - aktywnego życia.
>
> ale przecież nic się nie zmienia, zasadniczo :)

Ja jestem niezmiennie za obiegiem zamkniętym, więc - tak, jak najbardziej:)
Nic się - zasadniczo - nie zmienia.
Jednak: relatywnie do - jak mówisz - ruchu w czasie, a konkretnie: dopływu
informacji o tym, do mojego mózgu, via źrenice - zmienia się notatka na
zadany temat. W moim mózgu.
Więc to - w sumie - ja się zmieniam, a konkretnie: modyfikuje się, bądź też
uaktualnia, mój subiektywny zapis, dotyczący konkretnego tematu, chociażby
tego Twojego "ruchu w czasie".

No proszę.
Kto by pomyślał :)

> > Łątka Dzieweczka
>
> a gdzie siódma kosmiczna?

Po uaktualnieniu kolejnego zapisu z życia gwiazdy - śmignęła szukać wśród
nebuli...

.. eee, mniejsza o szczegóły:)




--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/