On 6 Wrz, 10:08, Hanka <c...@g...com> wrote:
> On 6 Wrz, 08:54, b...@o...pl wrote:
> > Nie uważasz, że idea posiadania dzieci jako antidotum na radzenie
> > sobie z własnymi emocjami jest strasznie egoistyczna?
> Trochę odwróciłeś kota ogonem.
> Napisałam, że _prawdopodobnie_ posiadanie dziecka
> zmieniłoby sytuację / sferę emocjonalną Twojej żony.

Syndrom Piotrusia Pana.

"Piotruś nie jest winien temu, jaki jest. Decyzja, by nie dojrzewać,
nie była świadomą decyzją. On nie postanawia "pozostanę wiecznym
dzieckiem", ale broni się rękami i nogami, kiedy życie - bądź drugi
człowiek - próbuje postawić go na pozycji dorosłego. To efekt
wychowania. Jemu zabrakło warunków sprzyjających dojrzewaniu - uważa
Katarzyna Platowska.
Z reguły był wychuchanym jedynakiem, mógł też być najmłodszym
dzieckiem w rodzinie, rozpieszczanym przez wszystkich, lub dzieckiem
najstarszym, ale takim, które długo nie miało rodzeństwa. Często matki
nie pozwalają dorastać najmłodszemu dziecku z obawy przed samotnością.
Piotrusiem ma szanse zostać też dziecko starszych rodziców, długo
wyczekiwane, często efekt zagrożonej ciąży. Wtedy rodzice mają
tendencje, by nie stawiać mu żadnych wymagań, zapominać o dyscyplinie,
odpuszczać obowiązki. A rozpieszczony potomek, któremu nie określono
żadnych granic, nie wyrabia w sobie poczucia obowiązku. I nie widzi
powodu, by to miało się kiedykolwiek zmienić.
Konfiguracje rodzinne mogą być różne, ale zawsze Piotrusia "tworzą"
rodzice - ostrzega psycholog. - A dziecko zawsze bierze z życia to, z
czym mu jest wygodnie. Piotrusie z reguły są inteligentni i potrafią
doskonale o siebie zadbać. I do końca świata pozostaną beztroscy,
jeśli zabraknie bodźca, który sprawi, że zaczną się zmieniać.
Kobietom sprawę "ułatwiają" hormony: kiedy rodzą dziecko, instynkt
macierzyński jest na tyle silny, że potrafi zadziałać jak katalizator
dojrzewania, i kobieta podejmuje rozpaczliwy wysiłek, by zaopiekować
się maleństwem."

http://tnij.com/51ZsJ